روستای گلشن نمین؛ گنج پنهان در مرز آذربایجان
در شرقی‌ترین نقطه استان اردبیل، جایی در نزدیکی مرزهای ایران و جمهوری آذربایجان، روستایی زیبا و بکر به‌نام روستای گلشن قرار دارد که مردمان منطقه آن را بیشتر با نام قدیمی‌اش، کلَش می‌شناسند. این روستا که تنها دو کیلومتر با مرزهای جمهوری آذربایجان فاصله دارد، جزو توابع شهرستان نمین و یکی از روستاهای تاریخی و فرهنگی دهستان ویلکیج به‌شمار می‌رود.
پیشینه نام روستا؛ از کلش تا گلشن
واژه «کلش» در زبان محلی به باقی‌مانده ساقه‌های گندم و جو گفته می‌شود. از آنجا که در گذشته شغل اصلی اهالی، کشت گندم و جو بوده، این نام به مرور برای روستا تثبیت شده است. با گذر زمان، نام رسمی آن در اسناد اداری به «گلشن» تغییر یافت، اما همچنان در بین مردم منطقه، نام کلش زنده و پرکاربرد است.
زبان و فرهنگ مردم
مردمان این روستای کوهستانی به زبان تالشی سخن می‌گویند، اما ریش‌سفیدان و افراد مسن اغلب به زبان ترکی نیز مسلط هستند که نشان‌دهنده پیوندهای فرهنگی و زبانی عمیق در این منطقه است.
طبیعت و چشم‌اندازها
روستای گلشن در دل طبیعتی سرسبز و بکر قرار گرفته است. مراتع سرسبز، دامنه‌های پوشیده از درخت و آب‌وهوای معتدل، این منطقه را به مقصدی ایده‌آل برای گردشگری طبیعت‌گردی تبدیل کرده‌اند. از ارتفاعات روستا می‌توان مناظر بی‌نظیری از مرزهای جمهوری آذربایجان را تماشا کرد.
مکان‌های دیدنی و مذهبی گلشن
یکی از مهم‌ترین آثار تاریخی و مذهبی روستا، مقبره پیر جماع (یا پیر جماد) است که در فاصله یک کیلومتری شمال روستا و بر فراز یک قله قرار دارد. بنای این مقبره دارای گنبدی ساده و زیباست و محل دفن یکی از شاگردان شیخ صفی‌الدین اردبیلی بوده که در این منطقه زندگی و اقامت داشته است. اطراف این مقبره نیز به گورستانی تاریخی تبدیل شده که مردگان روستا در آن دفن شده‌اند.
از دیگر مکان‌های مذهبی و تاریخی روستا می‌توان به دو مسجد معروف اشاره کرد:
-
مسجد پیر عمه در جنوب روستا
-
مسجد غریب‌السید که نام آن برگرفته از سیدی غریبه است که سال‌ها پیش به روستا آمده و در میان اهالی مقبولیت یافته بود.
چشمه شفابخش دینسو
در دل کوه معروف «دینسو» که در مقابل روستا واقع شده، چشمه‌ای مقدس و شفابخش جاری است که اهالی اعتقاد دارند آب آن برای درمان بیماری‌های صعب‌العلاج مؤثر است. بسیاری از زائران و اهالی منطقه با نیت درمان و شفا به این چشمه مراجعه می‌کنند.
اقتصاد و معیشت
شغل اصلی مردم روستا دامداری و کشاورزی سنتی است. زمین‌های حاصلخیز و مراتع سرسبز، بستر مناسبی برای دامپروری فراهم کرده‌اند و محصولات محلی نیز بیشتر شامل گندم، جو، سیب‌زمینی و سبزیجات است.
۰ نظر